A Qualitative Research On The Motherhood Experiences of Women Exposed To Violence: The Case of Hatay Province Violence Prevention and Monitoring Center

Abstract

This study was aimed at examining the maternity experiences of women who were exposed to domestic violence. The research was carried out as phenomenology research, which is one of the qualitative research methods. Ten mothers who applied to the Violence Prevention and Monitoring Center of Hayat Province were included as participants in the present study. A semi-structured interview form was used as a data collection tool in the research. The data obtained from the interviews was subjected to content analysis. Most of the participating mothers stated that they have been exposed to violence since childhood and that this violence was perpetrated by their own mothers. They have been observed to believe that their mothers have valid reasons for the negativity experienced by the abusive mother. It has been observed that preschool-aged children of mothers are also subjected to violence. It has been understood that children who witness instant violence events generally exhibit crying behavior, and their reaction is to hug their mother out of fear or sadness. Regardless of the type of violence that the participating mothers were exposed to, it was determined that the violence was reflected in their own behavior, and they exhibited yelling at their children because they could not control their anger.

Bu araştırmada; aile içi şiddete maruz kalan kadınların annelik deneyimlerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırma, nitel araştırma yöntemi desenlerinden biri olan olgubilim araştırması olarak yürütülmüştür. Mevcut araştırmaya, Hatay İli Şiddeti Önleme ve İzleme Merkezine başvuran aile içi şiddete uğramış 10 anne katılımcı olarak dahil edilmiştir. Araştırmada veri toplama aracı olarak yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılmıştır. Görüşmelerden elde edilen veriler içerik analizine tabi tutulmuştur. Katılımcı annelerin önemli bir kısmı çocukluk çağlarından itibaren şiddete maruz kaldıklarını ve bu şiddetin kendi anneleri tarafından gerçekleştirildiğini ifade etmiştir. Şiddet uygulayan annenin yaşattığı olumsuzlukların altında annelerinin haklı sebepleri olduğuna dair inançlara sahip oldukları görülmüştür. Annelerin okul öncesi çağında olan çocuklarının da şiddete tanıklık ettikleri tespit edilmiştir. Anlık şiddet olaylarına tanıklık eden çocukların genel olarak ağlama davranışı sergiledikleri ve tepkilerinin korku ya da üzüntüden dolayı anneye sarılmak olduğu anlaşılmıştır. Katılımcı annelerin maruz kaldıkları şiddet türü ne olursa olsun, şiddettin kendi davranışlarına yansıdığı ve öfkelerini kontrol edemedikleri için çocuklarına bağırma davranışı sergiledikleri saptanmıştır.