Suriye Devriminin Manevî Dinamikleri

Abstract

Bu çalışma, Suriye Devrimi’nin manevî dinamiklerini İslâm ahlâkı ve tasavvuf ekseninde tetkik ederek; mücadelenin ruhânî, ahlâkî ve sosyolojik katmanlarını tahlil etmeyi gaye edinmektedir. Suriye sahasında faaliyet gösteren grupların kurumsal isimlendirmeleri İhvan, Selefî veya Sûfî şeklinde tezahür etse de; çalışmada, bu yapıların metodolojik farklılıklarına rağmen Kur’an ve Sünnet’in normatif düzleminde birleştiği asıl zemin derinlikli olarak tahlil edilmektedir. Söz konusu grupların muhtelif meşreplerine rağmen; gücünü kaynağını Nebevî ahlâktan alan, Ashâb-ı Kirâm’ın imanî duruşuyla şekillenen ve Selef-i Sâlihîn’in cihad, takva, sabır, tevekkül, zühd ile îsâr gibi klasik fazilet mirasından beslenen o müşterek ruh, devrimin asıl manevî dokusunu teşkil etmektedir. Çalışmada, Suriye Devrimi’nin yalnızca siyasî ve askerî bir mücadele olmayıp, aynı zamanda Asr-ı Saadet’ten günümüze tevarüs eden bir ahlâkî kıyam niteliği taşıdığı vurgulanmaktadır. Otoriter rejimlerin çoğu zaman göz ardı ettiği hakikat şudur: Halkların imanla yoğrulmuş tevhid, sabır ve fedakârlık gibi hasletleri kuvveden fiile çıktığında, en köklü zulüm nizamları dahi meşruiyet zeminini kaybetmeye mahkûmdur. Neticede, devrimin toplumsal taban bulmasında, toplumun tüm katmanlarında makes bulan ve Nebevî terbiye ile şekillenen bu manevi disiplinin hayati bir rol oynadığı müşahede edilmektedir. Ontolojik ve epistemolojik bir hakikat olarak halkların hak arayışı, Kur’anî ilkelerin rehberliğinde kudret ve hikmeti telif eden bir "mîzân" arayışıdır; bu arayış konjonktürel olarak fetrete uğrasa da özündeki direniş ruhunu daima diri tutmaktadır.