Ortaokul öğretmenlerinin duygusal zekâ ve sınıf yönetimi becerileri arasındaki ilişkinin incelenmesi: Öznel iyi oluşun aracılık rolü

Abstract

Bu araştırmanın amacı, ortaokul öğretmenlerinin duygusal zekâ düzeylerinin sınıf yönetimi becerileri üzerindeki etkisinde öznel iyi oluşun aracılık rolünü belirlemektir. Araştırmada nicel yöntem benimsenmiş ve ilişkisel tarama modeli kullanılmıştır. Araştırmanın evrenini, Diyarbakır ili Bağlar ilçesindeki devlet ortaokullarında görev yapan öğretmenler oluşturmaktadır. Basit seçkisiz örnekleme yöntemiyle belirlenen 403 öğretmen, çalışmanın örneklem grubunu meydana getirmiştir.Veriler, "Duygusal Zekâ Ölçeği", "Öznel İyi Oluş Ölçeği" ve "Sınıf Yönetimi Becerileri Ölçeği" ile kişisel bilgi formu aracılığıyla toplanmıştır. Analizlerde betimsel istatistikler, Pearson korelasyon katsayısı, t-testi, ANOVA ve regresyon analizi uygulanmıştır.Elde edilen bulgular, öğretmenlerin duygusal zekâ düzeylerinin yüksek, öznel iyi oluş düzeylerinin orta ve sınıf yönetimi becerilerinin yüksek düzeyde olduğunu göstermektedir. Duygusal zekâ ile öznel iyi oluş arasında pozitif ve anlamlı bir ilişki bulunmuş; benzer şekilde, öznel iyi oluş ile sınıf yönetimi becerileri arasında da pozitif ve anlamlı bir ilişki tespit edilmiştir. Ayrıca, duygusal zekâ ile sınıf yönetimi becerileri arasında doğrudan pozitif bir ilişki olduğu belirlenmiştir.Araştırmada bazı bağımsız değişkenler açısından anlamlı farklılıklar saptanırken, bazı değişkenlerde farklılık gözlenmemiştir. Korelasyon analizleri, öğretmenlerin duygusal zekâ düzeyleri ile sınıf yönetimi becerileri algıları arasında orta, duygusal zekâ ile öznel iyi oluş arasında ise orta düzeyde pozitif bir ilişki olduğunu ortaya koymuştur. Regresyon analizleri sonucunda ise, öğretmenlerin duygusal zekâ düzeylerinin sınıf yönetimi becerilerini anlamlı biçimde yordadığı ve bu etkide öznel iyi oluşun aracılık rolü oynadığı belirlenmiştir.The aim of this study is to determine the mediating role of subjective well-being on the effect of emotional intelligence levels of middle school teachers on their classroom management skills. A quantitative method was adopted in the research, and a correlational survey model was used. The population of the study consisted of teachers working in state middle schools in the Bağlar district of Diyarbakır province. 403 teachers, selected using simple random sampling, constituted the sample group of the study. Data were collected through the "Emotional Intelligence Scale," "Subjective Well-being Scale," and "Classroom Management Skills Scale," along with a personal information form. Descriptive statistics, Pearson correlation coefficient, t-test, ANOVA, and regression analysis were applied in the analyses. The findings show that teachers have high levels of emotional intelligence, moderate levels of subjective well-being, and high levels of classroom management skills. A positive and significant relationship was found between emotional intelligence and subjective well-being; similarly, a positive and significant relationship was also found between subjective well-being and classroom management skills. Furthermore, a direct positive relationship was found between emotional intelligence and classroom management skills. While significant differences were detected in some independent variables in the study, no differences were observed in others. Correlation analyses revealed a moderate positive relationship between teachers' emotional intelligence levels and their perceptions of classroom management skills, and a moderate positive relationship between emotional intelligence and subjective well-being. Regression analyses showed that teachers' emotional intelligence levels significantly predicted their classroom management skills, and subjective well-being played a mediating role in this effect.