Arı-Dostu Kampüs Tasarımı: Üniversite Yerleşkeleri için Uygulanabilir Bir Yeşil Altyapı Modeli

Abstract

Bu çalışmada, küresel tozlayıcı biyoçeşitliliğinin korunması bağlamında, üniversite kampüslerinin peyzaj mimarlığı uygulamaları aracılığıyla Arı Dostu Yeşil Altyapı (ADYA) modeline dönüşümünü incelenmiştir. Kentsel peyzajlarda ekolojik direnç alanları yaratma potansiyeli taşıyan bu model, hem tasarımsal müdahaleleri hem de uzun vadeli kurumsal yönetim mekanizmalarını içermektedir (Gunnarsson & Federsel, 2014; Eldridge et al., 2024). Nicel olarak, meta-veri analizi (Hedges’g) kullanılarak, kampüs ölçeğindeki yerel tasarım müdahalelerinin (floral kaynak, fonksiyonel çeşitlilik ve Entegre Zararlı Yönetimi (IPM)) arı toplulukları üzerindeki ekolojik etki büyüklükleri standardize edilmiştir (Lafortezza et al., 2005). Bulgular, özellikle pestisit kullanımının azaltılmasını sağlayan IPM (Hedges’ g: +0.75) ve habitat büyüklüğünün (+0.68) arı bolluğunu artırmada güçlü pozitif etkilere sahip olduğunu göstermektedir (Eldridge et al., 2024). Yerel tasarım kalitesinin, çevredeki kentsel yoğunluğun olumsuz etkilerini büyük ölçüde hafiflettiği de tespit edilmiştir. Nitel analizde, Bee Campus USA sertifikasyon kriterleri üzerinden, ADYA’nın kurumsal düzeydeki yeri ve rolü incelenmiştir (The Xerces Society for Invertebrate Conservation, 2023). Sertifikasyonun, disiplinler arası komiteler, uzun vadeli IPM politikaları (örneğin, California Üniversitesi'nin Tehlike Derecelendirme Sistemi ) ve eğitimin zorunlu kılınması yoluyla, ekolojik tasarımın uzun vadeli yönetim sürdürülebilirliğini sağlayan kritik bir kurumsal mekanizma olduğu ortaya konmuştur (University of California System, 2023). Sonuç olarak, bu çalışmayla, peyzaj mimarlarına ve kampüs yöneticilerine, kentsel peyzajlarda biyoçeşitlilik koridorları oluşturmak için nicel ekolojik kanıtlara dayanan bütüncül bir ADYA planlaması ve yönetim modeli oluşturulmuştur. Anahtar Kelimeler: Arı dostu kamüs, yeşil altyapı, peyzaj mimarlığı

In the context of global pollinator biodiversity conservation, this study investigates and integrates campus as a potential enchiridion of Bee-Friendly Green Infrastructure (BFGI) model through specific landscape architectural interventions. This model, which has the potential to create areas of ecological resilience in urban landscapes, includes both design interventions and long-term institutional management mechanisms (Gunnarsson & Federsel, 2014; Eldridge et al., 2024). Quantitatively, using meta-data analysis (Hedges’g), the ecological effect sizes of local design interventions (floral resources, functional diversity, and Integrated Pest Management (IPM)) on bee communities at the campus scale were standardized (Lafortezza et al., 2005). Findings indicate that, especially IPM, which reduces pesticide use (Hedges’g: +0.75), and habitat size (+0.68) have strong positive effects on increasing bee abundance (Eldridge et al., 2024). It has also been determined that the local design quality largely mitigates the negative effects of surrounding urban density. In the qualitative analysis, the institutional place and role of BFGI were examined through the Bee Campus USA certification criteria (The Xerces Society for Invertebrate Conservation, 2023). The certification has been revealed as a critical institutional mechanism that ensures the long-term management sustainability of ecological design, through the mandate of interdisciplinary committees, long-term IPM policies (e.g. the University of California's Hazard Tiering System), and education (University of California System, 2023). Consequently, this study has established a holistic BFGI planning and management model, based on quantitative ecological evidence, for landscape architects and campus managers to create biodiversity corridors in urban landscapes.