Kur’an ekseninde evrendeki uyumun sosyal barışa yansımaları

Abstract

Kâinat, hiç kimsenin herhangi bir uyumsuzluk ve düzensizlik tespitinde bulunamayacağı şekilde, muhteşem bir planlama ve mükemmel bir hesaplama ile meydana gelmiştir. Evren, görünüşüyle, bünyesinde barındırdıklarıyla ve tüm mekanizmaların birbiriyle uyumlu olarak çalıştığı sistemiyle bir ihtişam abidesidir. Kâinattaki her şey kendi zıtlarıyla beraber, müthiş planlanmış bir uyumun ortaya çıkardığı ahenkle evreni meydana getirmektedir. Bu uyumun hiçbir zaman bozulmadığı ve hedefinden sapmadığı insanlar tarafından her an için gözlemlenebilen bir olgu olduğu aşikârdır. Zira ne gece gündüzün ne de yer göğün görevini üstlenmeye çalışmadan her varlık kendine tahsisi edilmiş görevi hakkıyla yerine getirmektedir. Diğer bir deyişle evreni oluşturan tüm unsurlar bir çarkın dişlileri misali muhteşem bir uyumla çalışarak birbirlerine yardımcı olmaktadırlar. Hem kâinata nizam veren, hem insanı yaratan hem de vahiy yoluyla insanlara istek ve talimatlarını bildiren Allah, insanı muhatap almış ve ona din olarak seçtiği sistemin adını barış anlamına gelen İslâm koymuştur. Ona yarattığı evrene bakıp ibret almasını, evrende kendisi için pek çok ibret örnekleri olduğunu bildirmiştir. Eğer evrendeki nizam ve intizama tabi olarak yaşarsa insanın mutlu olacağını, aksi takdirde âlemdeki düzenin bozulacağını ve bu bozulmadan kendisinin de etkileneceğini bildirmiştir. Böylece insana yaşadığı süre içinde yeryüzünü imar ederek; orada barışı, huzur ve esenliği tesis etmesini emretmiştir. Bu tebliğde Kur’an ayetleri ekseninde, evrendeki uyum ve düzene dikkat çeken Kur’an’ın göklerden, yerden, denizlerden, orada balık gibi yüzen gemilerden, gökte uçan kuştan ve daha pek çok şeyden ibret almasını insanlığa öğütlemesi ve bu öğütlerin insanoğlunun hem kendisiyle hem de yaşadığı toplumla barışmasına sunacağı katkılar üzerinde durulacaktır. Bunun sonucunda Kur’an’ın bugüne ve tüm zamanlara verdiği barış mesajı ortaya konmaya çalışılacaktır.