Sait Faik’in hikâyelerinde karakterler dönüşümü

Abstract

Sanat eserleri, sanatçının hayata ve insana bakış açısından izler taşır. Sanat eseri bir anlamda sanatçının iç dünyasını görünür ve anlaşılır kılar bir objedir. Sanatçının hayata ve insana karşı bakış açısı değiştikçe eserlerinin tematik yapısında da değişim gerçekleşmektedir. Özellikle şairlerin ve yazarların eserlerinde bu zihinsel değişimi çok daha açık görmek mümkündür. Bu bildiride Türk edebiyatının seçkin yazarları arasında bulunan Sait Faik’in hikâyelerindeki karakterler dönüşümü incelenmektedir. Sait Faik’in hikâyeleri onun hayata ve insana bakış açısına göre üç döneme ayrılmaktadır. Yazar, İlk dönem hikâyelerinde (Semaver, Sarnıç) hayatı sever, insanlara değer verir, yapıcı ve pozitiftir. İkinci dönem hikâyelerinde (Lüzumsuz Adam, Son Kuşlar) hayata ve insanlara karşı olumsuz tavır takınır. Son dönem hikâyelerinde (Alemdağ’da Var Bir Yılan) ise insanlardan uzaklaşır, hatta onları düşünce dünyasından çıkaramaya çalışır. Yazar son dönemde insanlardan ve hayattan kaçış psikolojisi yaşar. Sait Faik’in hikâyelerindeki karakter dönüşümü onun hayata ve insanlara karşı bakış açısını yansıtır. Hikâyelerindeki karakterlerin nitelik ve nicelik bakımından değişimi ve dönüşümü onun psikanalitik gerçekleriyle ilişkilidir.