Sabahattin Ali’nin Şiirlerinde Dağ İmgesi

Abstract

Sabahattin Ali’nin romancılığı ve hikâyeciliği şairlik yönü perdelemiştir. Oysaki onun şairlik yönü, romancılığı ve hikâyeciliği kadar başarılıdır. Bestelenen çok sayıda şiirinin olması onun başarılı bir şair olduğunu açıkça göstermektedir. Bu çalışmada Sabahattin Ali’nin şiirlerindeki dağ imgesi analiz edilmektedir. Araştırmanın temel amacı Sabahattin Ali’nin şairlik yönü hakkında yapılanan çalışmalara katkı sağlamaktadır. Araştırma sonucunda Sabahattin Ali’nin şiirlerinde dağ imgesini sıklıkla kullandığı tespit edilmiştir. Sabahattin Ali, dağ imgesini hem retorik hem de iç dünyasında yaşadığı duygu ve düşünceleri yansıtmak için kullanır. Kaygı ve korku psikolojisi, bireyin kaçış psikolojisini tetikler. Birey, kendisini güven ve emniyette hissetmek için bulunduğu mekânı terk etme psikolojisini yaşar. Dağlar, kaçış psikolojisi yaşayan bireyler için en güvenilir mekânlardır. Ayrıca genişlikleri ve yükseklikleri bireye yücelik duygusu verir. Sabahattin Ali, şiirlerinde korku ve kaygı psikolojisiyle dağlara yönelir. Onun dağlarda yaşama arzusu sadece mekânı terk etme psikolojisinden kaynaklanmaz. Sevdiği kadınlarla aşkını dağlarda yaşamak ister. Dağ objesi onun şiirlerinde duygu, düşünce ve hayallerini görünür hale getiren bir metafora dönüşür.