TürkEmrullahBölükbaşıAdemKarataşMehmet Veysel2026-10-232026-10-2320261309-60872459-0711https://doi.org/10.19059/mukaddime.1930713https://search.trdizin.gov.tr/tr/yayin/detay/1454549https://hdl.handle.net/20.500.12604/11748Bu çalışmamodernleşme ve tıbbileşme süreçlerinin ölüm hadisesi etrafındaki toplumsal anlam dünyasında yarattığı yapısal dönüşümü analiz etmeyi ve bu bağlamda geleneksel yas ritüellerinin işlevsel potansiyelini tartışmayı amaçlamaktadır. Nitel araştırma geleneği içerisinde konumlanan bu çalışmakuramsal bir doküman analizi yöntemiyle yürütülmüştür. Araştırma kapsamında Türkiye’de ölüm ve yas pratiklerine dair sosyolojiantropolojisosyal hizmetpsikoloji ve kültürel incelemeler literatürü taranmış; ilgili çalışmalar karşılaştırmalı ve yorumlayıcı bir perspektifle analiz edilmiştir. Araştırmanın bulgularımodernleşme süreçlerinin ölümü ev ortamından hastane ve rehabilitasyon merkezi gibi sağlık ve bakım kurumlarına taşıyarak onu teknik bir sorun haline getirdiğini ve yasın kolektif niteliğini zayıflattığını göstermektedir. Buna karşınAnadolu’da sürdürülen taziye ve mevlit gibi anma ritüellerininkaybın toplumsal ve kültürel düzeyde paylaşılmasını sağlayananlam üretimini destekleyen ve kültürel hafızayı canlı tutan son derece işlevsel yapılar olduğu tespit edilmiştir. Sonuç olarakgeleneksel pratiklerin barındırdığı bu kolektif başa çıkma mekanizmalarınınmodern yas danışmanlığı ve manevi destek disiplinleriyle bütünleştirilmesinin kuramsal önemi vurgulanmaktadır. Çalışmaölümü sadece biyolojik bir son değilsosyokültürel bir hakikat olarak ele alan insan odaklı yaklaşımların gerekliliğine dikkat çekmektedir.trinfo:eu-repo/semantics/openAccessSosyal ÇalışmaKültürel ÇalışmalarSosyolojiArticle171180202145454910.19059/mukaddime.1930713