Karizmatik bir otorite olarak rahiplerin dinsel geleneklerdeki yeri

Kadim zamanlardan günümüze kadar rahiplerden oluşan din adamları sınıfı pek çok dinsel gelenekte hem karizmatik hem de kutsal şahsiyetler olarak görülmüştür. Onlar, tanrının gözetimindeki birer temsilci ve tanrının önemli hizmetkârları olarak algılanmışlardır. Bu anlamda kendilerine yüklenen misyon ile kutsal hiyerarşinin önemli bir tarafını temsil etmişlerdir. Önemli bir din adamı sınıfı olarak rahipler, toplum nezdindeki itibarlarını ve kutsal derecelerini, değişik merhalelerden geçerek ve sıra dışı çabalar harcayarak elde etmişlerdir. Bu deneyimler sayesinde tanrının lütfuna eriştikleri düşünülmüştür. Kutsal hiyerarşideki pek çok dini şahsiyetten sonra gelmelerine rağmen, toplum üzerinde bıraktıkları etki ile oldukça önemli bir işlev elde etmiştir. Bu yönleri göz önüne alındığında pek çok dinde tanrı ile insanlar arasındaki bağı tesis eden ve ikisi arasındaki ilişkiyi düzenleyen bir misyonu da üstlenmişlerdir. Halk nezdindeki bu konumları, kurumsal anlamda da siyasi ve sosyal bir nüfuz elde etmelerini sağlamıştır. Rahipler tarih boyunca elde ettikleri bu konumlarıyla gerek din üzerinde gerekse toplum üzerinde gözle görülür farklar yaratmıştır. Onlar yüklendikleri misyon ile geleneğin muhafızı olmuştur. Tanrısal düzenin yeryüzündeki izdüşümü olarak algılandığı toplumlarda onlar bu kutsal düzenin bekçileri olarak görülmüşlerdir. Bu çalışmada karizmatik bir otorite olarak rahiplerin dinsel geleneklerdeki yerine değinilmiş ve Dinler Tarihinin mukayeseli tarih yöntemi ekseninde irdelenmiştir.