YEŞİL ALTYAPI VE EKOLOJİK KORİDORLAR: PEYZAJ ÖLÇEĞİNDE BAĞLANTILILIK

Hızlı ve kontrolsüz kentleşme, doğal habitatları giderek daha küçük, izole parçalara ayırarak hem biyoçeşitlilik hem de genel ekosistem sağlığı için ciddi bir tehdit oluşturmaktadır. Bu çalışmada, ekolojik sürekliliği ve bağlantılılığı peyzaj ölçeğinde yeniden oluşturabilmek için Yeşil Altyapı planlaması ve bunun temel bileşeni olan ekolojik koridorlar incelenmiştir. Araştırmanın temeli, peyzaj ekolojisi kavramlarını, özellikle Forman'ın öncü Yama-Koridor-Matris modelini yapısal ve işlevsel bağlantılılık arasındaki temel kavramsal ayrım ile bütünleştirmektedir. Çalışmada ekolojik ağ planlaması için bilimsel ve nesnel bir temel sağlayan Morfolojik Mekânsal Örüntü Analizi, En Düşük Maliyetli Yol analizi ve Devre Teorisi incelenmiştir. Bulgular, peyzaj mimarlığının disiplinler arası bilgiyi sentezlemedeki, paydaş katılımını kolaylaştırmadaki ve bu karmaşık, çok aktörlü süreçlere yerleşik ekolojik değerleri savunmadaki rolünü ortaya çıkarmıştır. Somut uygulamalar ekolojik koridorların yalnızca statik fiziksel yapılar olmadığını, uzun vadeli izleme ve yönetim gerektiren dinamik sistemler olduğunu ortaya koymaktadır.